Jose zijn verhaal

      

 

 

  Ola, ik ben Jose, een Husler Espagnole, 7 jaar en een reu zonder je weet wel.
  Volgens zeggen kom ik uit een combinatie Husky x Rottweiler. Zou heel goed kunnen hoor, ik heb net zo een glanzende satijnen wollige vacht
  als een Husky en mijn rechter oog verraad toch wel het pigment van een Husky. Maar trots ben ik op mijn stevige bouw en kleur van de Rottweiler.
  Oke iets te stevig maar daar gaan ze wat aan doen heb ik gehoord.

  Als pup ben ik geboren in Spanje. Al vrij snel werd ik aan mijn lot overgelaten maar zo slim als ik was gooide ik al mijn charmes in de strijd
  bij een serveerster van een 3 sterren restaurant. Iedere dag werd ik overladen met de heerlijkste maaltijden. Ik groeide hard en dat nekte mij.
  De mensen vonden mij niet meer het schattige puppy en werd ik om onverklaarbare redenen iedere keer als ik langs kwam weggeschopt.
  Ik begreep er echt helemaal niets van.

 

 Tot die ene dag dat de serveerster mij meenam naar een plaats waar meerdere honden verbleven.
  Het bleek honden shelter Bellavista in Sevilla te zijn. Hier werden honden zoals ik naar toegebracht.
  Een plek waar we wel welkom waren en voorzien werden van alle noodzakelijke verzorging die we nodig hadden.
  Ik maakte kennis met oa. Luba,Yako en Carmen. 

                            
                                                       Luba                                                                                Yako

  Een hele lieve vrouw met een hart van goud op de juiste plaats. Alles maar dan ook alles had ze voor ons over.
  Als er een van ons ziek was, sliep ze in haar auto om de zieke geen moment uit het oog te verliezen. Iedere dag opnieuw stond ze voor ons klaar.
  Ook maakte ik kennis met Beatriz. Ook weer zo’n lieve vrouw die Carmen graag met raad en daad bijstaat en ons regelmatig met een bezoekje vereerd
  Ik vond mijn weg wel tussen alle lot- en soortgenoten. Onderling gingen we goed met elkaar overweg.
  Ik groeide gestaag naar een gentle giant, pikzwart en, al zeg ik het zelf, nog knap ook. Maar dat was mijn probleem.
  Ik hoorde Carmen wel eens met Beatriz  praten over adoptie. Ik wist totaal niet wat het inhield maar ik scheen kansloos voor adoptie te zijn. 
  Deze adoptie toestand maakte mij wel eens verdrietig.
  Als het woord te vaak viel zag ik dat een van ons in zijn mooiste outfit met Beatriz weg ging om vervolgens nooit meer terug te komen.
  Ik was best wel bang voor adoptie zeker als ik Carmen dan ook nog een traantje weg zag pinken. Was adoptie dan zo erg

  Af en toe kwam Joyce van Doggymix bij ons langs. Dat was altijd feest. Extra aandacht veel lekkers en weer nieuwe spulletjes voor ons. 
  Ik begreep helemaal niets van dat Doggymix. Ja oke ik was een doggy en een mix, zou het dan misschien met mij te maken hebben gehad.
  Enfin voor mij was Joyce een dubbel begrip. Een lieve enthousiaste vrouw hoor, maar als zij geweest was dan zag ik ook meestal een aantal vrienden
  van mij vertrekken voor adoptie. Pff wat had ik een hekel aan adoptie.

  Tot die ene dag !
 

                                                                               
   Ik zal het nooit meer vergeten, zondag 27 maart 2011. Deze dag begon al anders dan anders.
   Carmen was al vroeg bij ons en nadat iedereen zijn aandacht en eten hadden gehad, kwam Carmen naar mij toe. Ze keek me aan en vertelde dat
   ik toe was aan mijn adoptie outfit.
   Adoptie……Ik schrok, keek Carmen aan en wilde haar vertellen dat ik na 6 jaar bij haar te zijn echt niet durfde.
   Ik ben wel groot en stoer maar adoptie daar kon ik niet tegenop. Het was voor mij niet tastbaar dus kon ik er ook als het ware mijn tanden er
   niet inzetten. Van alles spookte er door mijn hoofd. Waarom adoptie wilde ik haar vragen, ik heb je toch niets misdaan, ik ben altijd trouw aan jou
   geweest. Heb het hier prima naar mijn zin hoor.
   Ik zag een vriendelijke glimlach bij Carmen verschijnen en voor dat ze begon aan mijn adoptie outfit rookte ze eerst rustig een sigaret naast mij.
   Ik nestelde me tegen haar aan en gaf mij over aan de situatie. Als dit is wat Carmen wil dan doe ik dat had ik me bedacht.


                                                       
    Eind middag verscheen Beatriz met haar auto. Er werd nog het een en ander besproken en…..het was zover.
   Mijn halsband ging om en ik werd door Carmen aangelijnd. Samen liepen we naar de auto van Beatriz. Ik moest in een of ander hok getild worden.  
   Nou daar hebben ze een kluif aan gehad want ik ben niet een van de slankste. Enfin ik zat er in en we begonnen aan een autorit van wel 2 uur.
   Beatriz startte de auto en ik keek door het deurtje naar buiten. Ik zag Carmen een traantje weg pinken ik wilde haar nog roepen maar dat had
   geen zin ze kon me niet horen. Ik besloot om maar te gaan liggen en alles over me heen te laten komen.
   Ik viel in slaap en droomde van mijn tijd met de jongens onder elkaar en van Carmen.

 

   Ik schrok wakker, de auto stond stil en voor ik goed en wel besefte waar ik was, werd ik overstelpt door heel veel herrie om mij heen.
   Auto’s, mensen, metalen karretjes, rare luchtjes te veel om alles direct te kunnen verwerken. Ik mocht uit mijn hok en liep naast Beatriz een groot
   gebouw binnen. Daar eenmaal binnen zag ik nog een paar lotgenoten. We gingen bij elkaar zitten en probeerden samen er achter te komen wat dat
   adoptie ding nu precies zou inhouden. Ook zij wisten niet wat adoptie was. Maar wat duurt wachten dan weer lang zeg.
   Tot dat er 3 vrolijke dames naar ons toe kwamen die ons zouden begeleiden. Ik keek naar Beatriz. Ging zij niet met mij mee? Dit maakte mij onzeker.
   Daar had ik geen rekening mee gehouden. De angst voor het onbekende bekroop mij. Geen Carmen, geen Beatriz, ik moest het helemaal in mijn eentje
   klaren. Beatriz sprak mij moed in en zei dat het allemaal wel goed zou komen. Daar vertrouwde ik dan maar op.
 
                                                                          

  Daar ging ik dan. Hup mijn hok weer in en het deurtje werd met allerlei dingen extra vastgemaakt.
   Dat was jammer want ik had al gezien dat als ik het zus en zo zou doen, het deurtje open ging. Maar helaas dat feestje ging niet door.
   Ik werd met hok en al op een band geplaatst en rolde zo een donker hol in. Dit was het einde dacht ik.
   Maar gelukkig kwam ik er aan een andere kant weer uit. Pfff, kneep hem wel even hoor. ‘Hij is schoon’, hoorde ik zeggen.
   Ja tuurlijk was ik schoon, daar had Carmen wel voor gezorgd.
  

 

 

  Wat er daarna allemaal met me gebeurde heb ik met mijn ogen dicht ervaren.
   Een hoop gehobbel, herrie, schreeuwende mensen etc.totdat ik stilstond. Voorzichtig deed ik mijn ogen open. Ik zag en hoorde helemaal niets.
   Plots een hele boel herrie en we kwamen in beweging. Eerst heel rustig en daarna met heel veel herrie gingen we harder en harder tot……ik het gevoel
   kreeg dat ik zweefde. Hemel, ik ga naar de hondenhemel….ik dacht gelijk aan het verhaal van mijn moeder hoe je als hond in de hondenhemel terecht
   komt. Ik vond mezelf nog veel te jong voor de hondenhemel. Dit had ik niet verwacht, dus dat was adoptie! Huilend viel ik in slaap.

 

  Met een ferme klap werd ik abrupt uit mijn slaap gehaald. Nog steeds zag ik niets maar bemerkte dat de herrie minder geworden was.
   Ik zweefde ook niet meer. Ik probeerde een glimp op te vangen maar het was aarde donker. Na een tijdje werd de duisternis verbroken door
   lichtinval. Hoe ik ook probeerde ik kon nog niets zien van wat op de hemel moest lijken.
   Ik voelde hoe mijn hok opgetild werd en vervolgens weer een hobbelende weg ging afleggen. Alleen deze keer hield ik mijn ogen open.
   Ik zag dat we wegreden van een reusachtige grijze blinkende vogel. Allemachtig, ik wist niet dat die bestonden. Had ik daar al die tijd in gezeten? 
   Ik had zoveel vragen maar zou daar toch nooit het antwoord op kunnen krijgen. Maar als dit de hemel moest zijn, het zag er allemaal een beetje
   raar uit maar toch ook wel weer herkenbaar. Sommige luchtjes herkende ik. Ik zag nog steeds mensen, metalen karretjes, auto’s etc.
   Ook mijn lotgenoten in hun hokjes kwam ik weer tegen. Ik voelde mij een beetje onrustig van opwinding worden en probeerde dat maar wat weg
   te hijgen.

 

   Na een uurtje wachten werd ik enthousiast begroet door de 3 vrolijke dames. Zij spraken allemaal lief klinkende woordjes naar mij.
   Ik begreep er helemaal niets van maar klonk wel vriendelijk en bemoedigend. Voorzichtig gaf ik een kwispel met mijn staart maar dat konden ze
   niet zien ik zat nog steeds in mijn hok. Nog een paar laatste meters op de kar, een laatste check en daar was ik dan.
   Een deur ging open en hoorde een hoop gejuig. Ik kon nog net een groepje mensen zien staan.

                                                         
  

   Ineen hele grote hal werd ik uitbundig begroet door die mensen. Ik hoorde een bekende stem en wilde zo snel mogelijk mijn hok uit om te kijken of
    het echt waar was.

                                       
                                       
  

  Mijn hok werd opengedaan en mocht er uit komen. Na wat rond gekeken te hebben, schudde ik even mijn kop of het echt waar was en ja hoor
  ik zag Joyce.  Was Joyce dan de hemel? Ik snapte er helemaal niets meer van.
  Ik werd begroet door 2 dames die heel lief tegen me deden.  Ik kon ze helaas niet verstaan maar gelukkig hadden zij 2 kleine hondjes bij hun
  die ik in ieder geval wat vragen kon stellen. ‘Diesel en Rascha’ stelde zij zich voor.
  ‘Welkom in Nederland’. Huh Nederland? Is dit niet de hemel dan? ‘Nee joh’, riepen ze in koor, ‘je bent geadopteerd en komt bij ons wonen’.
  Geadopteerd? Het werd me allemaal even te veel. Lachend zeiden ze allebei tegelijk.

                   
  ‘Laat het maar over je heen komen. Je gaat het straks wel snappen’. Zij aan zij liepen we vervolgens naar de auto.
  Met ons drieen gingen we achter in de auto.
  Mijn hok was verleden tijd en mocht lang uit op een heerlijk zachte vloerbedekking gaan liggen.

 

 Tijdens de autorit kletsden wij honderd uit over mijn reis in de ijzeren vogel en mijn leven in de shelter.
  Ik vertelde over Carmen en Beatriz en mijn angst die ik had voor de adoptie. Al snel gaven de meiden mij een gerust gevoel.
  Ze vertelde mij over Jerry en Kaya die thuis op mij zaten te wachten. Gezellig dacht ik, ik ben niet de enige grote hond.
  Moe van allesebde het geluid van alles om mij heen weg en viel ik tijdens het gesprek in een diepe slaap.

 

  Zachtjes hoorde ik ‘Jose, wakker worden we zijn er’. De motor van de auto was gestopt. De deur ging open en ik werd er uitgetild.
  De meiden liepen voorop en riepen dat ik snel mee moest komen. Kennis maken met de andere 2. Na een korte wandeling stopte we bij een deur.
  Is dit onze shelter?, vroeg ik. Nee joh, dit is ons huis hier wonen we samen met de mensen, onze baasjes Jo en Diana.
  ‘Wonen die dan ook hier?’, vroeg ik.
  ‘Pff, jij hebt nog een hoop te leren’. Schouderophalend liep ik achter ze aan naar binnen. Wat ik daar allemaal te zien kreeg…..wauw dat dit bestond. 
  Ik had geen oog voor Kaya en Jerry, ik was te druk met alles te bekijken.
  ‘Hey welkom’ hoorde ik Jerry zeggen. ‘Neem maar lekker de tijd en je gemak.
  Ons huis is vanaf nu ook jouw huis’ Mijn eigen huis wauw. Voorzichtig ging ik op de schone witte vloer liggen. Bekeek het allemaal eens op mijn gemak.
  ‘Bedtijd! Vannacht slaapt Jo op de bank. Zij wil Jose nog niet de eerste nacht alleen met ons laten’ hoorde ik Jerry zeggen.
   Niet alleen laten, ik ben 7 jaar alleen gelaten.

 

  Het licht ging uit, ik luisterde nog naar de wat vreemde geluiden. Ik heb mijn eigen huis, mand en baasjes besefte ik.
  Wat gaat er nog meer komen? Lang dacht ik daar niet meer over na. De vermoeidheid nam de overhand. Vechtend tegen de slaap gaf ik er uiteindelijk
  toch maar
  aan toe. Het voelde allemaal goed en vertrouwd.

  Dus dit is adoptie………kon ik het mijn andere vrienden maar vertellen.

         
    

                                 

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 8