Pepper(Chicho) 
Pepper Er zijn duizenden zielige hondenop het internet en misschien wel honderden stichtingen die zich voor deze honden inzetten om een passende
familie te vinden.
Hoe vindt je tussen al die honden de hond die precies op jouw zit te wachten? Mensen zeggen : als je hem ziet dan weet je het gelijk.....
Maar op mijn zoektocht , naar een hond, zag ik er zoveel waarvan ik dacht; wat een schatje.....
Ik heb al een galgo van een andere stichting, dat is weer een ander verhaal.
Toen ik op een dag met hem ging wandelen, mijn hoofd vol honden die ik op het internet had gezien, kwam ik een vrouw tegen met 2 Spaanse honden. Ik vertelde haar dat ik maar niet kon kiezen en zij vertelde mij over Doggymix....
Als ik Wilma niet was tegen gekomen had ik nooit van Doggymix gehoord en Pepper nooit gevonden...Want inderdaad:ik zag hem en ik wist het!
Het kwam in eerste instantie door het onderschrift dat Joyce erbij geschreven had: Chicho was - 3 maanden oud, aangereden, langs de kant van
de weg gevonden en zat nu al 1,5 jaar jaar in een shelter in Sevilla. En stond er : als mensen je als pup al niet willen hebben...
niet wille wie wil je dan als volwassen hond?
Dat deed het voor mij, hier zat het hondje dat ik een thuis wilde geven. Hoeveel mensen waren al langs hem gelopen zonder hem te zien?
Ik zag hem wel en ik heb een aanvraag ingediend.
Het toeval wilde dat diezelfde Wilma , bij mij thuis, voor een intake kwam.Dat ging goed en toen toen begon het wachten...
Het zou een aantal weken gaan duren want er moest iemand gevonden worden, die naar Nederland vloog, en hem op zijn naam wilde meenemen
EN hij moest nog een bloed- test ondergaan - op Middelandsezee ziektes- en gecastreerd worden.
Hij werd onderzocht en hij bleek een lichte vorm van Erlichia te hebben. Het ging dus allemaal langer duren want hij moest eerst een kuur
ondergaan. Dat was balen natuurlijk maar ik had nog meer gebaald als ik hem thuis had gekregen en hij ziek was gebleken.
Ik kon mijzlef oppeppen , met het idee, dat als ik hem niet had willen adopteren hij zieker zou zijn geworden voordat ze het hadden ontdekt.
Ik moest even meer geduld hebben. Het was wel een spannende tijd; sloegen de medicijnen aan? Na een paar weken kwam het bericht dat hij
geen Erlichia meer had en toen kon hij gecastreerd worden. Wachten,wachten, wachten...
Joyce vond het lang genoeg gewacht.Zij besloot niet langer meer te wachten ,op een vlucht, maar ging hem zelf halen in Sevilla.
Op 4 Februari heb ik Joyce de eerste keer gemaild over Pepper en op 22 April kwam hij dan eindelijk aan. Maar wel gezond en gecastreerd!
Het heeft lang geduurd maar je kunt alleen maar bewondering hebben voor zoveel zorgvuldigheid waarmee Doggymix je aanstaande huisgenoot
door de mangel haalt zodat je een gezonde hond in huis krijgt.
Beatriz , van de shelter, heeft zelfs nog de tijd gevonden om hem aan de lijn te leren lopen zodat hij gelijk na aankomst op Schiphol al met ons
mee liep.
Ik moet zeggen dat hij nogal zenuwachtig over kwam en vindt je dat gek?
Hier was een hond die als pup in een shelter was gekomen en verder nooit meer iets anders gezien had dan beton en andere honden..
Nu stond hij hier op Schiphol: mensen, herrie en drukte!
Zodra wij hem in de auto hadden werd hij al rustiger.Hij keek uit het raam of hij nooit anders had gedaan en zat zichtbaar te genieten.
Hij rook helemaal naar de shelter en dat was niet bepaald een lekker parfum....We wisten niet goed wat we daarmee aan moesten...
je kunt zo'n beestje toch niet ge-lijk onder de douche zetten. We hebben het toch gedaan en hij vond het heerlijk!
Het vuil van anderhalf jaar afspoelen- nee daar zat hij niet mee, gelukkig!
En toen...begon het grote opvoeden... alles was nieuw voor hem!
Als ik ging koken of eten moest dat met een plantenspuit - onder handvbereik - anders kroop hij in de pan of op je bord.
De salontafel was iets om op te lopen, een huis om in te plassen, gras wat is dat?
En de eerste keer dat wij met hem liepen, liep hij het water in, aan zijn stomverbaasd gezicht te zien had hij gedacht dat je daarop kon staan.
Ik ken gerust zeggen dat wij de eerste paar weken onze handen vol aan hem hadden .
Maar wat geniet hij overal van! Van het lopen, van de liefde en aandacht, van het eten, de verzorging-geborsteld worden vind hij heeeeeerlijk.....
Hij begon mij al gelijk in de tuin "te helpen "met tuinieren door het tuinafval op een hoop te gooien.
Hij heeft zich wonderbaarlijk snel aangepast en het is een beetje gekke maar heerlijke huisgenoot, het genot is wederzijds!
Wij lopen 5x per dag met onze honden, waarvan 1 grote wandeling van 1 uur, die vind hij heerlijk maar de overige wandeling hoeven niet zo van
meneer...
Hij doet snel zijn plas en zet zich helemaal schrap want hij wil terug naar huis.
Kijken of het er nog staat....zijn thuis!
Fimpje van Pepper:
http://www.youtube.com/watch?v=SufMu_UV788&feature=channel_page
1 - 2 - 4 - 5 - 6 - 7- 8
die zi
